De zichtbare en onzichtbare signalen
mini-magazine 04

Een magazine maken voelt niet rationeel. Halverwege is er altijd een moment dat ik denk: wie zit hier eigenlijk op te wachten? En dan toch doorgaan! Want ergens tussen twijfel, schrijven en schrappen ontstaat langzaam een rode draad. De onderwerpen waar mijn aandacht naar toe gaat. Wat me bezighoudt, wat ik nog niet helemaal begrijp, wat me boeit. En dan ineens ligt editie 04 daar. Hoe gaaf is dat.

En dan realiseer ik me ook, blikverruiming gaat niet alleen over mij. De reacties laten zien dat meer mensen voelen dat er iets verschuift onder de oppervlakte. Dat we verlangen naar diepte, naar misschien wel meer onderstroom. Om de zichtbare en niet zichtbare aspecten beter te vermengen zodat we meer kunnen zien. Fijn om dan reacties te horen dat dit gevoel wordt gedeeld! Blikverruimers, dank voor jullie support.

P.S. De onofficiële lezerspoll wijst uit dat ‘We optimaliseren onszelf uit het systeem’ hoog scoort.

Mocht je nieuwsgierig zijn geworden naar editie 04, je kunt een exemplaar bestellen. Misschien zit er iets in dat ook jouw blik een beetje verruimt. Veel dank voor jullie medewerking: Sabine Winters, Christophe Kempkes, Angela Stoof, Peter Rombouts, Noa Schout, Britt Veltman, Kornelis Wetsema en Erik Knol.

Blikverruiming 04

Social media beloofde verbinding maar leverde eenzaamheid. Steeds meer mensen voelen zich alleen. We scrollen ons een weg door duizenden meningen, beelden en levens. En ondertussen verdwijnen juist de gedeelde ervaringen. De echokamers die online bestaan hebben ervoor gezorgd dat met name jongeren in totaal verschillende wereldbeelden zijn gaan leven. Niet alleen online, maar ook in hoe ze kijken naar familie, liefde, werk en de toekomst. 

De Financial Times schreef onlangs een prikkelend artikel over de wereldwijde daling van geboortecijfers; Why birth rates are falling everywhere all at once. Niet alleen economische onzekerheid speelt daarin mee, het is een dieper gevoel. Steeds meer voelt het alsof je je in je eentje een weg naar voren moet vechten. Dat verandert hoe mensen (samen)leven. 

Melissa Kearney, hoogleraar economie aan de Universiteit van Notre Dame, zegt dat het heel aannemelijk is dat de moderne digitale mediaomgeving een diepgaande invloed op de samenleving heeft gehad, wat heeft geleid tot een afname van romantische relaties. En dit futures bureaus signaleert een zelfde patroon: mannen en vrouwen bewegen cultureel steeds verder uit elkaar (rapport), zet hen op verschillende paden en creëert aparte culturele kampen binnen 1 generatie. 

Misschien is dit wel één van de belangrijkste aandachtspunten van deze tijd: de erosie van sociale samenhang tegen gaan. Dit is heel erg nodig omdat we steeds minder plekken hebben waar verbinding vanzelf ontstaat. Plekken waar generaties, perspectieven en verhalen elkaar vanzelf ontmoeten. Daar ligt ook een rol voor organisaties en merken, mocht je je afvragen wat je met dit item kunt. Niet nog meer content produceren, maar ruimtes bouwen, online en offline, waar mensen zich opnieuw onderdeel voelen van iets groters dan zichzelf. Je sterk maken voor een toekomst waarin mensen met verschillende wereldbeelden samen kunnen leven. Dat is een lastige opgave, ik weet het. Het liefst wil je natuurlijk je eigen favoriete bubble versterken en alle frictie minimaliseren. Maar zo bouw je geen inclusieve, veerkrachtige en toekomstbestendige samenleving.

De kloof (deel 1)