door Paula Buit
Issue #43
Eerdere edities
Nieuwsbrief 43 – What to make of a life
Nieuwsbrief 42 – Normen
Nieuwsbrief 41 – De kloof
Nieuwsbrief 40 – Blikverruiming 04
Nieuwsbrief 39 – Systeemdenken
Nieuwsbrief 38 – Weak signals
Nieuwsbrief 37 – Conscious business
Nieuwsbrief 36 – Compost voor de toekomst
Nieuwsbrief 35 – Samenwerken
Nieuwsbrief 34 – Distancing
Nieuwsbrief 33 – Imiteren
Nieuwsbrief 32 – Narrative objects
Nieuwsbrief 31 – Smaak
Nieuwsbrief 30 – Vertrouwen
Nieuwsbrief 29 – Antropologie in business
Nieuwsbrief 28 – Distance theory of status
Nieuwsbrief 27 – Intuitie
Nieuwsbrief 26 – Time spent
Nieuwsbrief 25 – Bento-Box denken
Nieuwsbrief 24 – Succes heeft een nieuw verhaal nodig
Nieuwsbrief 23
Nieuwsbrief 22
Nieuwsbrief 21
Nieuwsbrief 20
Nieuwsbrief 19
What to make of a life
zelfkennis
Eind juli organiseerde Sam Samhoud (&Samhoud Consultancy) een sessie over What to make of a life. Razend enthousiast vertelde Sam over het nieuwste boek van Jim Collins. Het leek mij een mooie voorzet richting de zomer want dat is toch altijd een goed moment voor reflecties en mijmeringen.
Het boek heb ik tijdens mijn vakantie gelezen. Eerlijk gezegd, een beetje taai hier en daar. Niet zo praktisch ingestoken als How to design your life, dat ik ook zeker een aanrader vindt. Maar er zaten zeker een paar inzichten in die bleven hangen.
In een notendop gaat het boek hier over: Ieder mens heeft eigen, specifieke ‘bedrading’ (encodings) die wachten om ontdekt te worden door levenservaringen. Er is geen blauwdruk voor een goed leven. Iedereen moet dat voor zichzelf ontdekken in plaats van andermans succesformule te kopiëren. Ken jezelf, dus. Collins deed er 10 jaar onderzoek naar. Hij bestudeerde 34 mensen in gekoppelde paren om te zien hoe ze cruciale levensmomenten (cliffs, noemt hij die met perioden van fogs; tijdelijk in de mist varen, niet weten wat te doen) verschillend doorstonden.
Mijn belangrijkste inzichten:
- De vraag die mij het meeste aansprak: Will you trust your encodings enough to align your life around them? Kortom, durf je het leven te leiden dat past bij je ‘bedrading’. Waar werk en omgeving aansluiten bij je encodings, waar je energie van krijgt.
- Groei zit ‘m niet in het loslaten van wie je bent, je onderliggende encodings, maar in steeds nieuwe vormen vinden om dat uit te drukken.
- Je hoeft niet meer op zoek om je ‘purpose’ te vinden. Het boek legt de nadruk op om de unieke capaciteiten te ontdekken die al binnenin je zitten.
- “Do all things not for glory, but for joy”. Het gaat er niet om of anderen je prijzen of applaudisseren voor wat je doet. Het gaat erom of jij zelf voelt: dit is belangrijk, dit doet ertoe.
- Ben je de weg kwijt? Zet dan simpelweg de stap die nu de beste volgende stap lijkt, is het advies. Het gaat om actie en beweging. Kleine stappen om in beweging te komen; beweging creëert energie die weer aanzet tot meer beweging. Het kernwoord is DOEN. In beweging vind je je kern.
Dit alles verschuift mijn vraag over wat zou mijn volgende stap kunnen zijn, van ‘wat moet ik doen’ naar ‘wat geeft me moeiteloos energie en in welk nieuwe vorm kan ik dit toepassen in mijn werk’? Persoonlijk kwam ik tot de conclusie dat ik weer zin heb in langdurige samenwerkingen, om onderdeel van een team te worden. Ook heb ik nagedacht over wat mijn natuurlijke encodings zijn. Ik ben benieuwd welke observaties of patronen jij als lezer ziet, heel fijn als je ze wil delen met me. Misschien zien jullie iets dat ik zelf niet zie.
&Samhoud was zo generous om de presentatie te delen. En ik deel dit weer graag met jullie. Naast een uitgebreide samenvatting bevat het ook een interessante wrap up met lessen voor leiders.
Ontdek
De toekomst moet je eerst verzinnen
expertise en de rol van verbeelding
Filosoof Sabine Winters onderzoekt hoe wetenschappers in de ruimtewetenschap kennis opbouwen over plekken waar nog nooit een mens is geweest zoals Mars en het diepe heelal. Hoe verbeelden wetenschappers en ingenieurs iets wat ze nooit direct kunnen waarnemen? Hoe neem je besluiten op de grens van het onbekende? Wat Sabine ontdekte, laat zien hoe je stappen vooruit kunt zetten op basis van verbeelding, richting en vertrouwen.
Natuurwoorden verdwijnen
onderzoek
Wat we niet benoemen, merken we niet op en hechten we minder waarde aan. Ik schreef hier al eerder over in mijn bijdrage aan de Trendrede. En dan specifiek in het onderdeel ‘Taal die kantelt‘. Lees maar mee: In miljoenen boeken tussen 1850 en nu ontdekten onderzoekers een opvallend patroon: sinds de jaren 1980 neemt het gebruik van rationele, wetenschappelijke termen af. Intuïtieve en emotionele woorden nemen juist toe. Taal beweegt mee met hoe we de wereld ervaren en die ervaring is steeds individueler en subjectiever.
Nu vond ik een vergelijkbare studie. Onderzoekers ontdekten dat woorden als bomen, vogels, wolken en bloemen sinds de jaren ’50 sterk zijn verdwenen uit boeken, films en muziek.
We verliezen natuur dus niet alleen uit onze omgeving maar ook uit onze verbeelding. Daardoor raken we langzaam verwijderd van observatie, verwondering, vertraging en verbondenheid met onze omgeving. En precies dát beïnvloedt hoe we denken, samenwerken en betekenis geven. Hup, naar buiten dus. En wees lief voor de planeet.
The mind doesn’t work like a camera, it’s a projector.
Uit de Tedx Talk, Why aren’t we awesomer, komt deze quote van Michael Neill. Onze geest werkt niet als een camera. Het is een projector.
Ik dacht altijd dat mijn hoofd gewoon registreert wat er ís. Objectief. Zoals een camera de werkelijkheid vastlegt. Maar wat ik zie, zijn mijn eigen gedachten en gevoelens. Een projector die de werkelijkheid construeert. Daarom kunnen twee mensen in hetzelfde gesprek iets compleet anders zien, horen en voelen. Omdat de film anders draait. Ik realiseer me dat het mijn kijk is op de werkelijkheid, een ingang naar mijn onbewuste aannames. Ik heb de gedachte “ik ga dit verpesten” of “dit gaat nooit lukken”. Die gedachte verschijnt gewoon, net als een filmscène, het voelt echt. Maar je kunt ook dit zeggen: Ik merk dat ik de gedachte heb dat dit gaat mislukken. Dat kleine verschil creëert afstand tussen jezelf en de gedachte.Waardoor ik ook besef: ik kan dit ook anders doen, ik kan ook iets anders vinden. Ik heb opties.
Ramen Heads
documentaire
De laatste tijd heb ik nogal veel ramen en noodles gegeten. Daarom een duik in de wereld van ramen: de steeds populairder wordende Japanse noedelsoep.
Tomita Osamu is al drie jaar achter elkaar uitgeroepen tot de beste ramenchef van Japan. Uitgebreid komen zijn ingrediënten en werkwijze in beeld. Geheimen heeft hij niet, obsessief is hij wel: altijd op zoek naar de beste gedroogde sardines of de lekkerste varkenskop voor zijn bouillon, zo omschrijft IDFA de film. “Als chef moet je misschien nog wel meer ramen head zijn dan je klanten. Je moet de soep zo goed maken dat mensen hem niet zat worden, zelfs als ze hem elke dag eten.” Met oog voor detail en herhaling, tot precisie een gewoonte wordt.
Enjoy
Oké, dit was het
smiley
Bedankt voor het lezen! Ik wens jullie allemaal een hele fijne zomerperiode.
Ken je een vriend of collega die nieuwsbrief Blikverruiming ook zou waarderen? Dank voor het doorsturen! Nieuwsbrief activeren kan hier. Voorgaande nieuwsbrieven lees je hier.
Nieuwsgierig naar meer? Blader door de mini-magazine edities (04 is recent verschenen!) en artikelen – vol inspiratie om je blik te verruimen.
Hi. Mijn naam is Paula Buit. Ik help organisaties met strategieontwikkeling. Organisaties die vastlopen in hun huidige manier van denken en doen helpen met nieuwe perspectieven op hun strategisch vraagstuk te ontwikkelen zodat ze weer richting, helderheid en betekenis vinden. Dat geeft energie om stappen vooruit te zetten.
>> Schrijf je in voor maandelijkse updates!
