Je winkelwagen is momenteel leeg!
Nieuwsbrief 34
door Paula Buit
Issue #34
Awkwardly cringe
normalcy bias
Iedereen die een stel tieners heeft, weet dit. Wat er ook aan de hand is, ze gaan je niet bellen. In plaats daarvan heb ik app-gesprekken over zaken die lastig volstaan met een 1 woord antwoord. Zodra ze nog wat ouder zijn, verandert dit wel. Dat is de valkuil van normalcy bias.
We verwachten dat de toekomst zal lijken op het verleden.
We denken dat als iets nog nooit eerder is gebeurd, dat ook niet snel in de toekomst gaat gebeuren.
Door het zien van dit plaatje, begreep ik hun beter. Tuurlijk, ze zitten nog niet op de arbeidsmarkt, de wereld van e-mail. Maar ongetwijfeld geven ze de voorkeur aan slack-achtige omgevingen. Chatten in Teams of Notion. En dat sluit weer beter aan bij samenwerken in projectteams of netwerken.
In een artikel over Gordon Ramsay zie ik een bevestiging. Hij zegt dit over het veranderde consumentengedrag in zijn restaurantketens: De generatie van nu wil niet praten (uren tafelen) of het gesprek aangaan om te bestellen. Digitale communicatie en interactie heeft de voorkeur. Ramsay gaat z’n service anders inrichten. Maar wat betekent dit voor ‘echt’ menselijk contact op de lange termijn? Om verbinding met elkaar te houden, moeten we bewuster investeren in persoonlijke relaties en verbondenheid, zowel zakelijk als privé, is mijn mening.
Zie jij deze ontwikkeling al terug in jouw organisatie?
Het leven is net als jazz
quote
Een groot deel ervan is geïmproviseerd; we kunnen niet alle variabelen onder controle houden.
We moeten het met lef en flair leven, ongeacht wat er op ons pad komt. – Haemin Sunim.
Zelfkritisch kompas
persoonlijk leiderschap
Tweets, artikelen, video’s, posts; losse brokstukken informatie zonder samenhang. Ik vind veel onderwerpen interessant maar er ontstaat langzaam een gevoel van chaos. Zonder filter voelt het alsof ik alleen maar fragmenten verzamel. Ik scrol, lees, kijk… maar waar leidt het toe?
Om te overleven in de informatieoverload heb ik richting nodig: een zelfkritisch kompas. Welkom in het tijd waar ‘smaak’ het nieuwe intellect is, en waar het hebben van een zelfkritisch kompas de meest waardevolle vaardigheid wordt die je kunt ontwikkelen. Ik neem je graag mee in de zoektocht hoe dan. Een tocht die me tot nu toe bracht op vier elementen waarmee je dat kompas samenstelt.
Dit is een eerste verkennend artikel. Wat is jouw idee na het lezen van het artikel? Heb je voorbeelden of artikelen? Hoor graag!
Lees
Hoe zouden je beslissingen veranderen als je de huidige situatie niet hoeft te verdedigen?
afstand nemen
Als je in je werk problemen oplost, is er één ding dat alles verandert: afstand nemen.
We raken vaak verstrikt in ons eigen hoofd, zeker onder stress, tijdsdruk of kritiek. In die stand reageren we alleen maar, in plaats van bewust te kiezen. Om uit deze automatische piloot te komen, is volgens de podcast Daily Creative ‘distancing’ de oplossing: het vermogen om even uit te zoomen en met intentie te handelen.
Ik vond het boeiend om te horen hoe verschillende concepten waar ik wel bekend mee ben, geclusterd worden onder deze term. Dit zijn drie manieren om dat te doen:
Be sometime else.
Stel je voor dat je tachtig bent. Zou je spijt hebben als je deze kans nu niet grijpt? De regret minimization framework is simpel. Jeff Bezos gebruikte dit idee vóór hij Amazon begon. En we weten hoe dat afliep. De tweede vraag die je jezelf vervolgens stelt is: “Als ik faal, zou ik dan spijt hebben dat ik dat gedaan heb?”
Be someone else.
Laat je rol even los. Je identiteit kan een keurslijf zijn. Wat als jij niet de directeur, adviseur of strateeg was, wat zou iemand anders doen in jouw plek?
Be somewhere else.
Verander van omgeving. Maak een wandeling. Denk vanuit je toekomstige zelf. Ik heb daar eerder iets over geschreven in het item Future Us en het Bento-Box denken.
Afstand nemen is een vorm van Blikverruiming. Ik merk zelf dat ik mijn beste beslissingen neem als ik even afstand heb genomen. Juist dan zie ik verbanden die ik eerder miste. Deze manieren helpen je los te komen van de neiging om te blijven waar je bent, en te kiezen voor wat er écht toe doet. En schuiven we moeilijke beslissingen niet door naar later.
Luister de podcast.
Friend
values
Een reclamecampagne voor een AI-metgezel heeft New York City overspoeld, gesprekken op gang gebracht en vandalisme geïnspireerd. Het gaat over een draagbare AI-hanger, die voor 129 dollar naar je gesprekken luistert en je vriend wordt. Het wakkerde een maatschappelijke discussie aan over technologie, eenzaamheid en menselijke relaties. Er werd een website gemaakt als online museum van alle beschadigde, bekladde posters.
Wat vind jij? Een slimme marketingtruc of uitbuiten van eenzaamheid en een gevaar voor menselijke relaties. De oprichter zelf ziet het zo: we hebben een kat, een hond, een partner, een kind. Waarom past een AI-vriend hier niet bij?
Ps: Dit sluit goed aan bij het eerste item in deze nieuwsbrief.
Lees New York Times artikel
